آقای حداد هرنهاد مدنی ای که آمریکایی نیست
عجیب است که ظرفیت برخی مسئولین درخصوص پدیده هایی که می تواند معرف و
منعکس کننده ی ویژگی ها ومنش مدرن ورو به توسعه یک جامعه درحال گذار باشد
وملاکی برای تمرین دمکراسی دردرون آن جامعه به حساب آید, به شدت پایین آمده و
به محض اینکه دربرابر مشکل یا مشکلاتی قرار می گیرند, دربرابر آن پدیده ها واکنش
نشان می دهند.
آقای حداد عادل که رئیس قوه ی مقننه بوده ویکی ازبزرگترین مسئولیت ها را درنظام
قدرت دراختیاردارد, اخیرا درسخنانی , نهادهای مدنی را یکی ازمسیرهایی تلقی کرده
است که مجرای ورود آمریکا بوده وبستر مناسبی است برای پیشبرد سیاست های امر
یکا , درداخل کشورهایی که توسعه نیافته هستند. کشورهایی که آمریکا طی سال های
اخیرتحت عنوان انقلاب های مخملی , فرایندهای تحولی را درآن کشورها نشانه گرفته
است. رئیس فوه ی مقننه کشورایران را نیز درتیررس این هدف آمریکا دانسته واندک
تشکل های مدنی درایران را نیزمجری برنامه های آمریکا دانسته است.
مخاطب سخنان رئیس قوه ی مقننه این استنباط را می کند که هرچقدربه زمان انتخابات
پارلمان نزدیک می شویم , گویا ظرفیت برای انتقاد منتقدین اجتماعی نظام کاهش یافته
تا حدی که چنین توجیهی درخصوص اندک تشکل های مدنی بوجود می آید.
آیا آن سوی سخنان جناب حداد عادل , که همسو با نگاه کابینه نهم بوده و نگاه مشترکی
را درعرصه اجتماع باز می تاباند , ایجاد ممنوعیت های جدید برای منتقدین نیست ؟
با این توجیه چه تصویری ازحوزه ی عملکرد دولت درعرصه ی اجتماع به نمایش
گذاشته می شود ؟ آن هم ازسوی رئیس قوه ی مقننه که مروری بربرخی از اصول آن
کاملا نافی این دیدگاه می باشد.
هنوزمخالفت برخی مسئولین وجمع زیادی ازنمایندگان درارتباط با تعطیلی نشریات ,
سایت ها وبرخورد با دانش جویان , ازیادها نرفته است. خوب بود آقای حداد عادل
کمی هم پیگیر مواردی می شدند که اخیرا درنامه های نمایندگان درخصوص تعطیلی
نشریات , برخورد با نویسندگان ودانش جویان منعکس شده است. گمان نکنم این
پیگیری چندان بی ارتباط با وظایف نمایندگی ایشان بوده باشد.
عجیب است که ظرفیت برخی مسئولین درخصوص پدیده هایی که می تواند معرف و
منعکس کننده ی ویژگی ها ومنش مدرن ورو به توسعه یک جامعه درحال گذار باشد
وملاکی برای تمرین دمکراسی دردرون آن جامعه به حساب آید, به شدت پایین آمده و
به محض اینکه دربرابر مشکل یا مشکلاتی قرار می گیرند, دربرابر آن پدیده ها واکنش
نشان می دهند.
آقای حداد عادل که رئیس قوه ی مقننه بوده ویکی ازبزرگترین مسئولیت ها را درنظام
قدرت دراختیاردارد, اخیرا درسخنانی , نهادهای مدنی را یکی ازمسیرهایی تلقی کرده
است که مجرای ورود آمریکا بوده وبستر مناسبی است برای پیشبرد سیاست های امر
یکا , درداخل کشورهایی که توسعه نیافته هستند. کشورهایی که آمریکا طی سال های
اخیرتحت عنوان انقلاب های مخملی , فرایندهای تحولی را درآن کشورها نشانه گرفته
است. رئیس فوه ی مقننه کشورایران را نیز درتیررس این هدف آمریکا دانسته واندک
تشکل های مدنی درایران را نیزمجری برنامه های آمریکا دانسته است.
مخاطب سخنان رئیس قوه ی مقننه این استنباط را می کند که هرچقدربه زمان انتخابات
پارلمان نزدیک می شویم , گویا ظرفیت برای انتقاد منتقدین اجتماعی نظام کاهش یافته
تا حدی که چنین توجیهی درخصوص اندک تشکل های مدنی بوجود می آید.
آیا آن سوی سخنان جناب حداد عادل , که همسو با نگاه کابینه نهم بوده و نگاه مشترکی
را درعرصه اجتماع باز می تاباند , ایجاد ممنوعیت های جدید برای منتقدین نیست ؟
با این توجیه چه تصویری ازحوزه ی عملکرد دولت درعرصه ی اجتماع به نمایش
گذاشته می شود ؟ آن هم ازسوی رئیس قوه ی مقننه که مروری بربرخی از اصول آن
کاملا نافی این دیدگاه می باشد.
هنوزمخالفت برخی مسئولین وجمع زیادی ازنمایندگان درارتباط با تعطیلی نشریات ,
سایت ها وبرخورد با دانش جویان , ازیادها نرفته است. خوب بود آقای حداد عادل
کمی هم پیگیر مواردی می شدند که اخیرا درنامه های نمایندگان درخصوص تعطیلی
نشریات , برخورد با نویسندگان ودانش جویان منعکس شده است. گمان نکنم این
پیگیری چندان بی ارتباط با وظایف نمایندگی ایشان بوده باشد.
